Foto’s: Peggy Brouwer

Of: hoe we leerden verliezen met flair, vliegtuigen tellen als topsport zagen, en ontdekken dat eekhoorns ook weleens een snipperdag nemen.

Na een welverdiende zomerstop stond het eerste internationale avontuur van U12 op het programma: een honkbaltoernooi bij de illustere Borgerhout Squirrels in het immer bruisende Antwerpen. De verwachtingen waren hoog, niet iedereen had honkbalschoenen ingepakt, maar de zonnebrand wel en de stemming zat er goed in. Tot we aankwamen op het terrein, dat – tot onze lichte verbazing – pal naast de luchthaven van Antwerpen bleek te liggen. Wél handig als je met privéjet was gekomen. Minder handig als je je probeert te concentreren op een fastball terwijl de TUI vlucht uit Alicante over je hoofd dendert. De focus was dus… euh… zoek.

Ook de scorers werden af en toe weggeblazen door het geluid van opstijgende vliegtuigen en de verwarring over wie nou eigenlijk aan slag was. De eerste wedstrijd eindigde dan ook in een nederlaag van 6-0.

Maar niet getreurd! We verkasten naar een ander veld, aan de overkant van het terrein – waar de vliegtuigen óók gewoon overheen vlogen. De instructies van de coaches verdwenen in het luchtverkeer. De regels? Tja, die waren aangepast naar een kortere speeltijd. Maar ook dáár werd her en der nog een creatieve draai aan gegeven. Een soort “honkbalflex” avant la lettre. Het resultaat: een tweede wedstrijd die precies op tijd eindigde en wederom geen overwinning opleverde. Maar hé – we scoorden wel punten! (Letterlijk én figuurlijk).

Toen de laatste bal was geslagen begon het prompt te hozen alsof we een Belgische versie van de zondvloed meemaakten. We vluchtten naar het clubhuis, in afwachting van een leuke poedelprijs of misschien een ontmoeting met de Squirrels-mascotte. Helaas: De mascotte bleek een vrije zondag te hebben en de prijzen… die waren “vergeten”. “Dat gebeurt maar één keer,” beloofde de organisatie nog met een ontwapenende glimlach. Maar ach – een slechte generale belooft een goeie première en zeg nou zelf: hoeveel teams kunnen zeggen dat ze gespeeld hebben op een honkbalveld met uitzicht op de startbaan? Kortom: U12 is weer begonnen en we zijn nu officieel internationaal. Tot de volgende wedstrijd – mét focus, zonder kerosine.